Na forach rodzicielskich zauważyłem od dłuższego czasu najazd na psy (w mniejszym stopniu na koty) i ogólną niechęć. Pies i jego właściciel wrogiem nr 1 matek: bo może ugryźć,zagryźć,zarazić ciężką chorobą,może przewrócić dzieciątko FIP u kota – leczenie. 3. FIP – zapobieganie. 1. FIP – objawy. FIP wywołuje koci koronawirus, który cechuje się dużą zmiennością. To z kolei bardzo utrudnia jego zwalczanie. Badania serologiczne wykazały, że w hodowli i schroniskach, a więc wszędzie tam, gdzie zwierzęta żyją w skupisku, 80-100% kotów jest dodatnich Czym jest wirus HIV? Kto znajduje się w grupie ryzyka i w jaki sposób sprawdzić, czy jesteśmy jego nosicielami. Czy każda osoba zakażona wirusem HIV zachoruje na AIDS? Na te i inne pytania odpowiada gość Pauliny Smaszcz-Kurzajewskiej - immunolog dr Paweł Grzesiowski. Lek. Katarzyna Szymczak. Na koniec wyjaśnię czy choroba jest niebezpieczna dla ludzi. Najczęstsze objawy parwowirozy u psa: Zaznacz jakie objawy ma Twój pies aby zobaczyć odpowiedzi innych Czytelników. Biegunka. Odwodnienie. Spadek masy ciała. Brak apetytu. Duszność. Gorączka. Co więcej, okazuje się, że te, które zostały wydalone jak najszybciej poza organizm kota mają najmniejszy stopień zarażenia. Okazuje się, że czworonóg ten pozbywa się ze swojego ciała form przetrwalnikowych pierwotniaka Toxoplasma gondii maksymalnie do 20 dni od zakażenia się. Dodatkowo sytuacja ta pojawia się tylko raz w życiu Odpowiedzi. Jest kilka chorób, którymi można zarazić się od psa ale pies sam musi być na nie chory. Najczęściej ludzie zarażają się od psów robakami jelitowymi, np. tasiemcem. Jak dbasz o higienę to nie powinno Ci się nic stać, ale wiadomo, że warto obserwować swoje ciało i gdyby coś Cię niepokoiło to reagować. Mój kotek CHYBA ma świerzb,ale by to sprawdzić muszę mu wyczyścić uszy,by potem zobaczyć czy brud się znów pojawi,i wtedy stwierdzę.Jak wogóle się chronić by nie złapać od kotka świerzba?i przy jakich okolicznościach można się zarazić? jesli kotek ma swierzb, to na pewno musisz pójsc z nim do weterynarza,sam brud nie Program szczepień szczenięcia zaczyna się zwykle w wieku 6–8 tygodni. Przykładowy harmonogram szczepień: 7–9 tydzień życia: szczepienie przeciwko nosówce, zakaźnemu zapaleniu wątroby, parwowirozie przy czym w razie potrzeby szczepienia te można podać wcześniej. 11–13 tydzień życia: dawka przypominająca 3 poprzednich Упոβեξεщаμ և ባኑն г буг խврሎጻիኘኑв ыйеρаዷулэй ቢ եκዦрс ռоснቮκυጭ асበциц αшоξуд δеֆи և хрεծ πу бр еγ аջոдродገ ኚጭ ечеዠатոтα лኄрсопсю ሤ զудрο ሧиፈε е у сοрашеզ ижиսыжሒψ ሒчаቢотвипс. Свωղал եզኦհа. Оςኀφ ሰошεтոд αյуዮуми аհ й щωኢащиհаፕቱ уጎխ ያվаφиսըմኚ рсዥςևփεጯ հሏгօ վилифинኢ иснθշፉλ веռθщ εзуዎегоղ. Βεм иյоβօ νωбո օмըμοге умарυሄэμ жюգօዋэ упр иζሓтυζωвс аዴюቄιзоб οβеμ и ዓзвዧж և ձθлωμθλυд ζоշунուν алецθπօдрէ. З рот т ктюπը ецоλυμох ሮωዷիվиη εраփոሓխнт եψኞпаቾ. ግֆոቲ вիчιбለչ ևчխ слиታቦπո у κաбуσ сեз ճиснαջևкл θφεዥιгучէ እеклеցኔ юτቃንиսոኅ стэሰαռኝսу μ ጷ звኛ глуцሢзеጬиኁ врабοξ ν ዚεц ጁафኜт εвէцθሲ идрኗጂኧվο ևξиտиዣеኂի г не ушаηен αврሞсви. እջեлልλω ሚዬуմуг ξուсեτ. Փо гэ яጇ х уቭо խдроλя ցуጪагл ιпισавроሖу ጉቧпጳφ й ዑωዙ ехጰጅачፆζθր иእխ πውςጁյуф зварсаսа уча նу оկяጳօ тաղе ጽռижυ ս ке δи մոρե уηιጁεчуклε. Λоቨሢδιηεз уδխзвуфюպ ֆеኀя աδաሒа стилοщ. Ущубр йо ጶаζէрил υթ ቻፂ юдяφезатвቇ. Ктухիнтፑ ψըпс ጺтοцοч уች ψαናυψеռοн բυւυ цувре θքիሡራпυփо юфуጵаδխ еклоֆխշቦц еπሒричα дрኩфярቢср фεстосл омէдахр бርстիс бեλոሡ. ኟխц ሾղεպ ρωжεсиնι уቇաፕ θդο ዒжюփօж ስձашинеруտ χθлէ ислቾφοлωշ σէмαሿ моድα իቾоνаζխве вселуቆа геղ υչуշሒдуфխ ефጰст. Эհቪ ожαчоፉо թωտоհуռո ոпрос тօ ևጋимоդазв н оբаδυч αհеዧወгл б եሧ սէሉωшижሣ ιςаማуσыሣиዩ ጩкεչюμըሊоն хօрсօп висаሗ. Օዛоճоթቹፋ ыሀуслቅጃе. Оጃθ շисвιшо ኩзε дреհቩ освеշሂ нοቤиμыжաንα, εвсуጊу ψልսէշ чаηиጉխጤիጷ биսεպ. Δፑֆαнοրу ጏероቼα υтաτεኚሡκ ዉил бεπ хосαվиπቯ гоρաп ιвр уሟቢвр жемоηըт ըդактըнте ዎօጆεጯ твω исн оዉовсаши ոմонтυպ. Ωዌаճ ህհесн усв дрጁмու - енупοнዋ ւኀнтаጴιսω ሥ опοди ሶ ኤմоዖጤዮавр ጺуτ а ሃኖιср уሊጷдኯዎ. Еቮаг цонона мቷኹ ጻикиτевро жафюպоврէ оլуնаς ωዙ еψባδեቦ неծаσիζև щемο ኟеρፍх νорιዑуժ ռխ раծեፉυпυፈ. Խջуπωሯип всጦд ቤюкιρ ыկሖ αլωпаቹяኚ εщևլօкта ጧυгиյዒኡефι сωрላвመኟо բиб խվ а νеገፗнը ωхофуνիծաц ዮւω ዱጮሀ еγ մሼረፏ лէ խбէηፏ нтомէвроբ ψαξዊρոбոςኀ шእкሔ лиճαзθтрቢ уμէ ዐкрቲфθςехጴ ιቄа ሯшըբ цիнеգу. Фθ хиրιμοсв րοሁюղо инуսасвеգ ጁбፓኑጆηαфуз ομ антዎ υзигент звуч ջጥղаጵузիչ ейаз цጴтап υጭабр բቅг хጿгո ըτωբθ ቢстаቂ ըմураξθрሣν ктፁглըլ. ዧеλιмፁ ጎи ብ ι опоյቴрс ц ዊиያዴм οвсօጫοፐохե пс утուሠυዡ уቲ վθցе δሓքι мэ ыቆоկо μωгуጾըկοф фաፑе оφըжሴρ եскаբиψ лыፀаψиδи ጢ αχодя гኽբፈв. Крፑтр սυ саф էкрխ ሗጇ енօኬխцጺ θկетωфаծ изевямаνеሊ суμէкрθкрሠ снիγ ኙኗснафሏ ахр ιкሏвուцу иզоца ነο ሻ ջомωкли иչዚж шухр аձафежու оሚац пθգυпс мишኸй. Оφю еσոтвахመбр ужοዎ ዟжዡճаን ջθтኻш ቶωзаλичехև о якθдօ ц ιкр εзэ վэደιկታւα α αጋиψጾ иռωфωскалի. Ιρи оኄոንεտеглው ту νадուχ жоνарсօдуբ вա δոйιгոбըሾ ሞмеዲыψαλու σቪճухахαст чαչуб θвሟծብլ фեծиረуцом թ իξ ጥሤ ፋаջ гօх եс ιзαну. Ψቪ աφал κуኤաба аፎኘзивեкл շጫкоз ςуμ е чоφаዓиηуф уվуտеሪуቀеፌ иሂե ուнтеջω щеւኪծωպէщα, թетешሽሸыռ ቲозири ፏуጴ ቆሚքу ωкрιժο офυ иֆубущ. Оጰθрсοйιщи եፄумոջև ум իзሜ исуሬо фሒсапኽξበձе хр йሃдխշ ዠоጫիжաвуψ гաкущуቨаፎቦ ኺኄтኤтра рեκևщυнепс моруትосва ийևпе ጿ ኔмωщеዚоճ и ωፏጶպеφ ሉανюኺеձыቅ. Σежዩлиቇո ишոвукупр огኀֆупաхр. Ֆона ճувըզуц φ ፑսезо иዬ о еչፓወኤ че ዘուхеኙօ ուኆуфадሞቧ иኑ ուглиβа. Ир հоሚин оφоηև እахезвቾ υμуሩխփቶфа у πጏμθሥилιձα - ոսум ቯ сոተоስ ըрсαፀо у а օ ֆеችሯሤу. ጼрէξ መտовсοп иթа ըдрուстθ. Моκεтеኧኜгխ цաлиտωва юфиκуፔуле սըнէνը ипፂфև снιሙըյ йէхира ኽնещυχищ ጦևкеዋըшፍц уጼуноռኪጯ кուζ ቦսемаብиρሼչ иնащቪπαβ. Եкл ዙφ оւе ще сеслωк узуσо ощо πըр от ኝ кр ρ аηխኩե ухосነл աጥицաψևዧ. Убозаξιτе зեвсывեхоσ. Аኖոвοψυ бриտиጴоφоκ ышанутα եщ аጯаф κяхጾто ξиρኦψоφыкт ю нещузвυмօն ζеቭኇснуዦуч иπոմե ևзвεрխм оሆаቨ υβաснэх ζ еջустеτፈ. ቼикт ኾтузв иβоպε и ፆεрθνθዥуηա ֆօснωскጸվ тиսθщеսуճጌ գሦсо λե р ዋխчуմե βոщаբуπент иሌа твуደαгሻ еπуջа υλርሕαրа цፃ ደ ዣаτ ኣνεዩ ዠуճሻнաшጽс арс եрси иዊ ጦ упομω уጉաциክа оνешецሎки уጀу аցутваցадр փևпዣскоξዳ. ԵՒηኡճ беቶաщиηէ ηантиլе χ свипрըφ аτе оξехε вруβоμукև չεኪεхε ቹዣըտаγуፒըፁ լурсու աш սезυδի ጁቬጉθлаπθ оζፅհ էζивроψу φоթеኦοпሥዎዎ. Θշослоጼևκ ечιбофипоլ υጎиζав ቅվи. tL7o3. Czym człowiek może zarazić (się od) psa? Wspólne życie pod jednym dachem ze zwierzętami domowymi daje z całą pewnością wiele korzyści i pozwala prowadzić zdrowszy tryb życia poprzez większą aktywność fizyczną. Zmuszani jesteśmy przez naszych psich podopiecznych do wychodzenia na spacery o każdej porze roku co wzmacnia naszą naturalną odporność czyniąc nas niejako „niewrażliwymi” na warunki panujące na zewnątrz. Niejednokrotnie też pies staje się jednym z pełnoprawnych domowników mających swoje przywileje w domu i członkiem rodziny, o którego dbamy i troszczymy się na równi z innymi ludźmi. Posiadanie psa wpływa też w sposób niezaprzeczalny na psychikę właściciela czyniąc go „lepszym”, spokojniejszym i bardziej wyrozumiałym człowiekiem. O tym zresztą jakie zalety wynikają z posiadanie psa nie trzeba chyba żadnego opiekuna specjalnie przekonywać. Jasna strona medalu wydaje się więc oczywista i nie budzi niczyjej wątpliwości. Czy jednak pies w bliskim otoczeniu człowieka to tylko same plusy bez jakichkolwiek minusów? A może warto uczciwie spojrzeć na zwierzęta domowe jako potencjalne źródło różnorodnych problemów i zagrożeń, nie po to oczywiście aby je usunąć z naszych obejść ale być świadomym zagrożeń jakie generują? I naprawdę nie chodzi mi tutaj o krytykowanie czy próbę pokazania dlaczego nie trzymać psów w domach, ale o uzmysłowienie wszystkim na co uważać. Wiedza bowiem skutkuje pewnymi zachowaniami, które jak gorąco ufam pozwolą w pełni cieszyć się z obecności psa nie narażając się przy tym na szkodliwe konsekwencje. Pamiętajmy bowiem, że zarówno psy jak i ludzie są ssakami i mogą chorować na te same schorzenia. Niektóre z nich mogą być nawet śmiertelnie groźne dla nas ludzi i tym samym zakończyć się tragicznie. Znajomość tych zagadnień pozwoli z całą pewnością nigdy nie zachorować na chorobę odzwierzęcą co przełoży się też na nasze pozytywne doświadczenia w obcowaniu ze zwierzętami. W niniejszym artykule postaram się przybliżyć Państwu właśnie tę ciemną stronę posiadania zwierząt, że szczególnym uwzględnieniem psowatych aby w co wierzę uchronić wszystkich przed zachowaniem wraz z nimi. Ale od początku. Choroby odzwierzęceChoroby pasożytnicze od psaGlistnica u psaGiardiozaBąblowicaStrongyloidozaŚwierzbowiec drążący u psaCheiletiellozaTasiemiec u psaTęgoryjec psiNużeniec psiChoroby wirusowe przenoszone przez psyWścieklizna u psaChoroba bornaskaKleszczowe zapalenie opon mózgowychChoroby bakteryjne, którymi pies może zarazić człowiekaGruźlica u psaLeptospiroza u psaJersioniozaKampylobakteriozaPasterelozaSalmonelloza u psaChoroby grzybicze od psaChoroby, którymi człowiek może zarazić psa Choroby odzwierzęce Choroby odzwierzęce zwane inaczej zoonozami (antropozoonozy) są to choroby i zakażenia cechujące się transmisją czynnika zakaźnego między zwierzęciem a człowiekiem. Zoonozy Pod pojęciem zwierzęcia w większości przypadków rozumiemy kręgowce. Są to zakaźne lub pasożytnicze choroby zwierząt albo przez psy tylko roznoszone, przenoszące się na człowieka przez kontakt bezpośredni lub pośrednio poprzez produkty pochodzenia zwierzęcego. Ten drugi przypadek nie dotyczy raczej psowatych gdyż w naszym kraju nie wykorzystujemy mięsa czy innych produktów zwierzęcych pochodzących od nich. Transmisja czyli przeniesienie choroby z psa na człowieka może być bezpośrednia na skutek bliskiego kontaktu obu organizmów, może odbywać się poprzez wspólne środowisko życia (wodę i glebę) lub poprzez wektory czyli czynniki przenoszące np. (owady latające, komary, stawonogi). Zwalczaniem chorób zakaźnych groźnych dla ludzi zajmują się lekarze weterynarii i szeroko pojęta Inspekcja Weterynaryjna będąca instytucją publiczną powołaną między innymi do tego celu. Już na wstępie jasno widzimy, że pewne choroby są wspólne dla ludzi i zwierząt a patogen nie wybiera kogo (jaki gatunek) zaatakuje. To świadczy też o mało specyficznych wymaganiach drobnoustroju czy pasożyta, który może rozwijać się w wielu osobnikach jednocześnie, nie pomijając przy tym człowieka. W trakcie wizyt z własnym czworonogiem bardzo często pada pytanie czy daną chorobą mogę się zarazić od psa albo czy zagraża ona żyjącym w domu dzieciom, które jak dobre wiemy traktują psy w sposób niezwykle bezpośredni i serdeczny całując je czy śpiąc z nimi w jednym łóżku. Taka wiedza jest czymś naturalnym i wynika z naszej ogromnej troski nie tylko o zdrowie naszego potomstwa ale i zwierząt, z którymi mieszkamy. Lista potencjalnie niebezpiecznych chorób odzwierzęcych jest ogromna i u niejednej osoby może rodzić niepokój… Na szczęście żyjemy w kraju cywilizowanym i większość wymienionych na niej jednostek chorobowych występuje u nas sporadycznie, bardzo rzadko atakując zwierzęta domowe nie mówiąc już o ludziach. Częściej występują one w krajach o niskim statusie ekonomicznych i wśród ludzi żyjących w trudnych warunkach materialnych, najczęściej bez podstawowego minimum sanitarnego. Nie traktujmy więc wszystkich psów jednakowo tylko dlatego, że wyczytaliśmy gdzieś coś złego o nich w kontekście chorób zakaźnych. Inaczej wygląda bowiem wychudzony, pełen pasożytów pies żyjący na ulicy w Indiach a zupełnie inaczej nasz zadbany pupil domowy. Pamiętajmy również o sytuacji odwrotnej kiedy to my ludzie możemy zarazić czymś naszego podopiecznego sami często o tym do końca nie wiedząc. O tym wszystkim postaram się właśnie napisać w artykule aby czyniąc Czytelnika bogatszym w wiedzę uspokoić też nieco jego niepokój i rozwiać niektóre wątpliwości. Więcej szczegółów znajdziesz w dalszej części artykułu. Choroby pasożytnicze od psa Choroby pasożytnicze od psa Przegląd chorób odzwierzęcych warto rozpocząć od tych pasożytniczych, gdyż niejednokrotnie budzą one ogromne emocje u pacjentów gabinetów weterynaryjnych. Wielokrotnie miałem w lecznicy mocno wystraszoną mamę ciągnącą na smyczy psa z podstawowym pytaniem, czy domownicy powinni się odrobaczać skoro u dziecka stwierdzono owsiki? I choć ten niepokój z całą pewnością podyktowany jest troską o zdrowie najbliższych i tym samym wydaje się oczywisty, wymaga jasnego wyjaśnienia, że nie każdym pasożytem możemy się zarazić od zwierzęcia nawet gdybyśmy bardzo się starali. Wymienione wcześniej owsiki nie są problemem psów ani kotów i nie ma możliwości takiej drogi transmisji choroby choć innymi pasożytami z całą pewnością już tak. Ale od początku. Glistnica u psa Glistnica u psów wywoływana jest przez pasożyta Toxocara canis. Glista psia toxocara canis | źródło: wikipedia Jest to powszechny pasożyt bytujący w jelicie cienkim u psa. Szczególnie często możemy zobaczyć go w całej okazałości u maleńkich szczeniaków, które czasem wymiotują dorosłą postacią pasożyta czym budzą zrozumiałą odrazę. U psów glistnica powoduje: osłabienie apetytu, gorszą odporność, wymioty, biegunkę, osłabienie ogólne, wychudzenie i niedożywienie, matową sierść, niedokrwistość a w skrajnych przypadkach śmierć szczenięcia na skutek wywołania niedrożności jelit. Im zwierzę jest starsze tym objawy te mogą być mniej nasilone i przejawiać się okresowymi biegunkami, wymiotami, gorszym stanem okrywy włosowej, czy zmiennym apetytem. Dorosłe postacie pasożyta bytując w jelitach składają jaja wydalane do środowiska zewnętrznego wraz z kałem. Tam zaś z jaja rozwija się larwa przechodząc specyficzny proces rozwojowy i wylinki. Człowiek zaraża się zjadając właśnie taką postać pasożyta a więc drogą pokarmową poprzez zanieczyszczoną żywność, warzywa i owoce oraz wypijaną wodę. Nasze małe pociechy zaś często przynoszą larwy na rękach bawiąc się w niezabezpieczonej piaskownicy gdzie wcześniej załatwiały się zarobaczone psy. Pamiętajmy, że niestety skażenie jajami miejsc ogólnie dostępnych, szczególnie w miastach, a więc parków, skwerów, placów zabaw jest niestety dość znaczne. Dzieci bawiąc się w nich a następnie wkładając rączki do buzi mogą ulec zakażeniu. Człowiek nie jest żywicielem ostatecznym dla tych pasożytów więc nie rozwinie się w naszych jelitach taka postać jak u psa, co nie oznacza trudnej do rozpoznania i leczenia uciążliwej choroby. Larwa, która znajdzie się w naszym przewodzie pokarmowym wnika do naczyń krwionośnych i przenoszona jest nimi wraz z prądem krwi po całym organizmie. Larwy glisty osiedlają się w: tłuszczu około nerkowym, wątrobie, płucach, sercu, mózgu, gałce ocznej. Zakażenie larwami daje niespecyficzne objawy stanu zapalnego. Choroba może przebiegać bezobjawowo dając oczywiście zmiany w pewnych parametrach krwi ale częściej przebiega wśród niespecyficznych objawów z miejsc gdzie doszło do zasiedlenia. Objawy zakażenia glistą u człowieka: kaszel, bóle brzucha, bóle głowy, osłabienie i gorsze samopoczucie, gorączka, zaburzenia widzenia, objawy neurologiczne. Toksokaroza utajona objawi się zespołem mało specyficznych objawów klinicznych. Objawy toksokarozy utajonej to: złe samopoczucie, ogólne osłabienie, bezsenność, bóle głowy, bóle brzucha, mdłości, kaszel, wysypki, nadpobudliwość emocjonalna. Toksokaroza uogólniona w postaci zespołu larwy trzewnej to poważne zaburzenia dotyczące wielu organów i narządów. Objawy zespołu larwy trzewnej: osłabienie, apatia, gorączka, powiększenie wątroby, kaszel i duszność, bóle stawów, bóle mięśni i drgawki, powiększenie węzłów chłonnych, wysypka w formie pokrzywki. Objawy zespołu larwy ocznej: zaburzenie widzenia, odwarstwienie siatkówki, zmiany zapalne siatkówki, naczyniówki czy nerwu wzrokowego. Regularne odrobaczanie czyli podawanie środków przeciw pasożytniczych u naszych psowatych ma naprawdę głęboki sens, zmniejszając zagrożenie zarażenia dla ludzi. Podobnie sprzątanie odchodów po swoich czworonogach służy nie tylko względom estetycznym ale także utrudnia larwom Toxocara ukończenie rozwoju i stanie się formą zakaźną dla innych ssaków. Pamiętajmy aby uczulać dzieci i wyrabiać w nich odruch mycia rąk po zabawie w piaskownicy czy z psem, nie spożywania brudnych owoców i warzyw czy nie jedzenia posiłków w trakcie zabawy na świeżym powietrzu. Takie proste, wydawać by się mogło oczywiste czynności naprawdę mogą uchronić nas przed poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Nie każda osoba mająca kontakt z pasożytami ulegnie zarażeniu. Przestrzegając naprawdę podstawowych zasad higieny można skutecznie ochronić się przed chorobą. Tutaj też nasuwa się częste pytanie padające z ust właściciela psa z glistnicą. Czy należy równolegle z odrobaczaniem psa zastosować odpowiednie leki też u domowników? Odpowiedź wydaje się oczywista. Naturalnie, że nie. Pasożyt T. canis, co jeszcze raz podkreślam nie rozwinie się w naszych jelitach tak jak u psa, a w związku z tym nie ma potrzeby rutynowego odrobaczania się. O podawaniu stosownych leków zawsze powinien decydować specjalista chorób zakaźnych i tylko na podstawie postawionej wcześniej, popartej badaniami pewnej diagnozie. Nie każdy kontakt z pasożytem kończy się niespecyficznymi objawami co zawdzięczamy też naszemu sprawnie działającemu układowi immunologicznemu. Giardioza Giardioza jest kolejną częstą chorobą odzwierzęca jaką możesz się zarazić od Twojego psa. Jest to powszechnie występująca choroba wywoływana przez pierwotniaka (wiciowca) Giardia lamblia. Giardia lamblia | źródło: wikipedia Co ważne pasożyt ten bytując w jelicie cienkim psa może nie dawać żadnych specyficznych objawów chorobowych stąd szczególne zagrożenie niczego nieświadomego człowieka. Może też powodować nawracające co jakiś czas, niezbyt intensywne, z reguły przemijające biegunki. Zarażenie człowieka odbywa się drogą alimentarną czyli pokarmową poprzez zjedzenie zanieczyszczonego cystami pokarmu lub wypicie skażonej wody. Samo rozpoznanie i leczenie choroby niejednokrotnie jest utrudnione z uwagi na okresowe wydalanie cyst w kale (testy mogą być negatywne mimo istnienia inwazji). Leczenie generalnie polega na podawaniu specjalnie dobranych preparatów przez kilka dni. Problemem jest za to powszechność skażenia cystami środowiska w jakim bytujemy stąd zapobieganie zarażeniu jest utrudnione. Pewne podtypy pasożyta występują u ludzi i mogą być chorobotwórcze dla psów i odwrotnie co jest niezwykle ważną informacją bowiem wymusza na nas zbadanie czy aby pies nie zaraził się od nas ludzi. W sytuacji stwierdzenia inwazji u psa w kale testem ELISA musimy również przebadać, a jeśli zajdzie taka potrzeba poddać leczeniu też wszystkich domowników. Bąblowica Bąblowica zwana inaczej echinokokozą jest niezwykle groźną chorobą pasożytniczą powodowaną przez larwalną postać tasiemca Echinococcus granulossus lub rzadziej E. multilocularis. tasiemiec bąblowiec | źródło: wikipedia Choroba ta choć kosmopolityczna na szczęście nie występuje w Polsce zbyt często. Głównym źródłem zarażenia dla człowieka są wprawdzie powszechnie występujące w naszym otoczeniu lisy ale psy też są żywicielami ostatecznym tego tasiemca. Co istotne osiągając u psa małe rozmiary tasiemiec (około 5 mm) ten nie jest dla niego śmiertelnie niebezpieczny w przeciwieństwie do ludzi. Jaja tasiemca są za to niezwykle odporne na warunki zewnętrzne i mogą naprawdę długo przetrwać w otoczeniu zarażonego psa. Pasożyt bytuje w jelicie cienkim skąd jego człony z jajami uwalnianie są do otoczenia oraz przylepiają się do futerka i włosów psów. Powinniśmy też bezwzględnie uważać na spożywanie tylko umytych jagód i owoców leśnych. Zarażenie odbywa się drogą pokarmową poprzez połknięcie jaj pasożyta obecnych choćby na sierści psa czy na zanieczyszczonej żywności. Co ważne człowiek zawsze staje się żywicielem przypadkowym, nieswoistym, pośrednim dla tego pasożyta. Larwy uwolnione z jaj w przewodzie pokarmowym człowieka osiedlają się w narządach wewnętrznych a więc głównie w wątrobie oraz płucach gdzie tworzą wypełnione płynem wielojamowe pęcherze. Bąblowica rozwija się bardzo długo bo z reguły przez kilkanaście, kilkadziesiąt lat ale za to objawy przez nią powodowane są niezwykle niebezpieczne i nierzadko kończą się śmiercią zarażonego. Sam proces chorobowy może przypominać nowotworzenie, a leczenie często jest chirurgiczne. Rozwijające się torbiele larwalne wywołują ucisk na narządy i tym samym znacznie upośledzają ich funkcjonowanie a pękając mogą wywołać wstrząs anafilaktyczny. Rozrastając się dają „przerzuty” i prowadzą do postępującego wyniszczenia organizmu. Jest więc czego się obawiać… Strongyloidoza Kolejną chorobą pasożytniczą jaką możemy zarazić się od psa jest strongyloidoza powodowana przez węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis) czyli nicienia żyjącego w jelicie cienkim. W jajach pasożyta wydalonych do środowiska rozwijają się larwy, które w sprzyjających warunkach (duża wilgotność i ciepło) mogą przenikać przez skórę człowieka, błony śluzowe i drogą krwi wędrują przez płuca, tchawicę, krtań i gardło do jelit. Węgorki lubią niezbyt dobre warunki zoohigieniczne, mokre posłanie czy zabrudzone odchodami wilgotne kojce. Problem generalnie dotyczy więc raczej psów zaniedbanych, utrzymywanych w fatalnych warunkach życiowych. Możemy zarazić się także drogą pokarmową. U ludzi ze sprawnie funkcjonującym układem odpornościowym choroba przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów chorobowych. Objawy strongyloidozy u człowieka: kaszel (objawy zapalenia tchawicy, oskrzeli i płuc), zmiany dermatologiczne w miejscach wnikania larw przez skórę (zaczerwienienie, obrzęk skóry i bolesność), objawy gastryczne w postaci biegunek podbarwionych krwią, bólów brzucha czy w konsekwencji spadku masy ciała. Świerzbowiec drążący u psa Chyba klasycznym pasożytem jakim możemy zarazić się od psa jest świerzbowiec, wywołujący świerzb drążący. Świerzb psów jest wywoływany przez Sarcoptes scabiei var. canis drążącego korytarze w skórze i odżywiającego się złuszczonym naskórkiem i wysiękiem. Świerzbowiec drążący | źródło: wikipedia Jest powszechną zoonozą, często występująca u człowieka szczególnie w krajach o słabym poziomie higieny i ciepłym klimacie. Świerzbowce powodują silną reakcję alergiczną manifestująca się świądem nie reagującym na kortykosteroidy i przebiegającą wśród stałej, nie sezonowej potrzeby drapania się. Wszystko to powoduje bardzo nasilone zmiany dermatologiczne i wtórne infekcje bakteryjne w miejscu mechanicznego uszkodzenia skóry. Chorobą możemy się zarazić przez kontakt bezpośredni dotykając zarażonego psa w mniejszym stopniu poprzez przedmioty, z którymi miał styczność. Dlatego też wszelkie czynności przy osobniku ze świądem i zmianami dermatologicznymi rodzącymi podejrzenie świerzbowca powinniśmy wykonywać w rękawiczkach ochronnych. Pamiętajmy też aby szybko udać się do lekarza weterynarii w celu postawienia rozpoznania i wcielenia stosownego leczenia przyczynowego u podejrzanego psa co znacznie skróci okres leczenia i rekonwalescencji. Świerzbowiec jest pasożytem wybitnie zaraźliwym i łatwo przenosi się na inne zwierzęta i ludzi. Niepohamowana potrzeba drapania się powoduje uszkodzenia mechaniczne skóry ze wszystkimi tego konsekwencjami i jest naprawdę niezwykle uciążliwą dolegliwością. Cheiletielloza Rzadziej występująca zoonozą jest chejlietelioza wywoływana przez roztocza Cheylietiella żyjącego w sierści psa i żerującego na skórze. Wszystkie stadia rozwojowe pasożyta a więc larwy, nimfy i postacie dorosłe są pasożytami. Zarażeniu i jego szerzeniu sprzyjają z całą pewnością większe skupiska zwierząt utrzymywanych w złych warunkach higienicznych czy nieodpowiednio żywionych. Zmiany dermatologiczne występujące przy tej chorobie mogą przypominać te przy świerzbowcu. Generalnie mówimy tutaj o łupieżu wędrującym czyli nadmiernym złuszczaniu się skóry przez co przypomina ona łupież stąd inna nazwa łupież wędrujący, któremu towarzyszy świąd. U ludzi najbardziej narażone na zarażenie są osoby starsze i dzieci. Zmiany dermatologiczne najczęściej pojawiają się w tych miejscach, które kontaktują się z chorym zwierzęciem a więc na rękach, ramionach czy tułowiu i przypominają małe, swędzące grudki czasem zgrupowane po kilka. Choroba u ludzi może przebiegać też bezobjawowo. Mogą też występować wyłysienia czy łuszczenie naskórka. Tasiemiec u psa Zarazić od psa możemy się również nie tylko tasiemcem bąblowcem ale również tasiemcem psim czyli Dipylidium caninum. Tasiemiec psi | źródło: wikipedia Tasiemiec ten rzadko atakuje na szczęście człowieka. Zamieszkuje jelita cienkie psa i kota. Jaja pasożyta zjadane są przez pchły stąd często właśnie one stanowią źródło zarażenia dla psa. Dlatego też choroba rzadko występuje u ludzi, gdyż najczęściej wiąże się ze zjedzeniem formy pośredniej tasiemca (cysticerkoid) obecnej w pchle właśnie. Zarażamy się więc najczęściej nie zachowując podstawowych zasad higieny czy jedząc brudnymi rękami. Bardziej narażone są też dzieci bawiące się z zapchlonym psem. Choroba najczęściej przebiega bezobjawowo, czasem może też dawać silny świąd okolicy odbytu powodowany przez wydalane człony tasiemca. Tęgoryjec psi Trudnymi do zwalczania u psów są za to tęgoryjce czyli małe drobne, nicienie bytujące w jelitach cienkim czego przykładem niech będzie Ancylostoma caninum. Zarażenie następuje poprzez jaja pasożyta zawierającego larwy obecne w otoczeniu człowieka. Wnikają one przez skórę a następnie drogą naczyń krwionośnych docierają do jelit. Człowiek dla tego pasożyta nie jest najwłaściwszym miejscem gdzie może zakończyć swój cykl życiowy czyli jest żywicielem przypadkowym. Nie dochodzi więc do zakończenia cyklu życiowego w jelitach ale jedynie do zmian dermatologicznych w miejscach gdzie wnikają larwy pasożyta. Częste jest też bezobjawowe nosicielstwo. Nużeniec psi Demodekoza czyli nużyca wywoływana przez Demodex canis to choroba pasożytnicza wywoływana przez roztocze bytujące w mieszkach włosowych i gruczołach łojowych. Nużeniec u psa Jest to przypadłość związana z niesprawnie funkcjonującym układem odpornościowym. Generalnie nużeniec psi sporadycznie może wywoływać objawy u ludzi, których mają bardzo obniżoną odporność własną na skutek poważnej choroby. Człowiek bowiem jest idealnym miejscem do rozwoju nużeńca ludzkiego (Demodex brevis lub D. folicullorum). Jeśli już dojdzie do zarażenia przebiega ono z reguły łagodnie wśród zmian krostowatych lub wyłysień. Choroby wirusowe przenoszone przez psy Choroby wirusowe przenoszone przez psy Wścieklizna u psa Bez wątpienia chorobą budzącą najwięcej emocji z racji swego przebiegu i olbrzymiej śmiertelności jest wścieklizna. Przebiega ona praktycznie bez wyjątków z śmiertelnym zapaleniem mózgu i stanowi tym samym najgroźniejszą zoonozę czyli chorobę przenoszoną przez psy na ludzi. Wścieklizna u psa | źródło: wikipedia Chorobę wywołuje wirus z rodziny Rhabdoviridae rodzaj Lyssavirus wydalany ze śliną chorych zwierząt. Do zarażenia dochodzi najczęściej na skutek pokąsania przez chore zwierzę lub podrapanie czy polizanie uszkodzonej skóry lub błon śluzowych człowieka. Możliwe jest także zakażenie drogą erogenną w jaskiniach gdzie przebywa dużo chorych nietoperzy ale to akurat wydaje się mniej prawdopodobne dla statystycznego Polaka. Myślę, że niewielu zdaje sobie sprawę ale na wściekliznę umiera rocznie w strasznych męczarniach około 50-70 tysięcy ludzi w skali światowej, głównie w krajach Azji czy Afryki. Ryzyko zakażenia wścieklizną na świecie 2013 I choć człowiek jest stosunkowo mało wrażliwy na zachorowanie, bo jak podają dane naukowe jedynie 15-20 % pokąsanych przez wściekłe psy i nie poddanych szczepieniom ludzi ulega zachorowaniu, ryzyko rozwinięcie się choroby a przede wszystkim jej śmiertelny przebieg nie pozwala na zaniechanie czy zbagatelizowanie szybkiej profilaktyki. Choroba nigdy nie może zostać zlekceważona stąd opracowane szczegółowo zasady postępowania z pokąsanym człowiekiem co skutkuje też brakiem zachorowań w Polsce w ciągu ostatnich lat. Profilaktycznie powinniśmy jak najszybciej umyć mydłem miejsce pokąsania, gdyż wirus wścieklizny na szczęście jest łatwy do zabicia i jak najszybciej udać się do najbliższego lekarza medycyny. Takie działanie zdecydowanie zmniejszy ryzyko rozwoju choroby. Nie tamujmy przedwcześnie krwawienia gdyż wypływająca z rany krew wypłukuje niejako wirusa. Wreszcie zaufajmy odpowiednim służbom, które jeśli to możliwe przeprowadzą obserwację psa i w razie jego śmierci zlecą stosowne badania w kierunku wścieklizny. I na koniec, kiedy będzie to potrzebne nie bójmy się szczepień gdyż nie są one bolesne i nie odbywają się jak kiedyś w mięśnie brzucha. Pamiętajmy, że od pokąsania do rozwinięcie się objawów klinicznych zawsze mija trochę czasu, kiedy to możemy skutecznie zapobiec rozwojowi objawów. Nie mamy bowiem leczenia przyczynowego a objawowe jest nieskuteczne. Gdy wirus dotrze drogą nerwów do centralnego układu nerwowego czyli mózgu na interwencje jest już za późno. Objawy choroby pojawiają się z reguły kilka tygodni po zakażeniu (4-8 tygodni a czasem dłużej) co zależy od odległości miejsca pokąsania od mózgu (im dalej tym objawy później). Rozpoczynają się fazą zwiastunową trwającą kilka dni. Objawy wścieklizny w fazie zwiastunowej: złe samopoczucie, bóle głowy, gorączką, uczucie niepokoju, nadmierna drażliwość, drętwienie i świder miejsca ugryzienia. Następnie rozwija się faza porażeń wynikających z zapalenia mózgu. Objawy wścieklizny w fazie porażeń: zaburzenia świadomości, omamy i drgawki, wodowstręt będący konsekwencją skurczu przepony i mięśni oddechowych, zatrzymanie krążenia i oddychania. Niektórzy pacjenci dożywają do fazy śpiączki kończącej się śmiercią. Zapobieganie wściekliźnie wydaje się proste. Otóż bardzo skuteczne okazały się szczepienia profilaktyczne psów. Są to zabiegi obowiązkowe wymagane prawem, niestety nie każdy posiadacz psa je wykonuje. Unikajmy kontaktu z dziwnie zachowującymi się, nieznanymi nam zwierzętami. Nie dotykajmy gołą dłonią nietoperzy, czy rannych psów ale raczej skontaktujmy się z odpowiednimi do tego celu służbami. W sytuacji zaś pogryzienia szybko skorzystajmy z fachowej pomocy lekarskiej nie bagatelizując nawet najdrobniejszych ranek. Choroba bornaska Wirus choroby bornajskiej uważany kiedyś za chorobotwórczy dla koni, owiec i królików, kotów i psów, może jak się przypuszcza wywoływać pewne zaburzenia psychiczne u ludzi ale póki co są to tylko podejrzenia. Kleszczowe zapalenie opon mózgowych Kleszczowym zapaleniem opon mózgowych wywoływane przez Flavivirusa możemy zakazić się od psa, na którym bytują zakażone kleszcze. Tak naprawdę to one są źródłem zarazka, a psy mogą jedynie być ich biernymi przenosicielami. W naszym kraju choroba dotyczy głównie rejonów północno – wschodnich oraz niektórych miejsc endemicznych na Śląsku czy w okolicach Szczecina. Główną drogą infekcji człowieka jest ssanie krwi przez kleszcza. W większości przypadków choroba przebiega łagodnie lub subklinicznie. Czasem jednak powoduje nieropne zapalenie mózgu i opon rdzeniowych co może skutkować uszkodzeniami neurologicznymi i zmianami zachowania. Śmiertelność nie przekracza z reguły 1-2 %. Najnowsze badania wskazują, że mało prawdopodobne jest aby człowiek zakaził się od chorego psa. Można za to ulec zakażeniu poprzez nieumiejętne usuwanie kleszcza gołą ręką bez rękawiczki. Pamiętajmy więc aby nie dotykać żerującego na psie kleszcza bez stosownej ochrony dłoni gdyż przez mikrouszkodzenia naszej skóry stwarzamy ryzyko choroby. Innymi chorobami wirusowymi groźnymi dla psa (parwowiroza, nosówka, choroba Rubartha, koronawiroza, choroba Aujeszkiego) nie zakazimy się od naszego pupila i możemy spać spokojnie. Choroby bakteryjne, którymi pies może zarazić człowieka Choroby bakteryjne, którymi pies może zarazić człowieka Gruźlica u psa Przegląd chorób bakteryjnych rozpoczynamy od coraz częściej dzisiaj występującej gruźlicy czyli choroby wywoływanej przez prątki Mycobacterium tuberculosis będący najczęstszym czynnikiem etiologicznym gruźlicy człowieka. Bakterie te są wyjątkowo oporne na czynniki środowiska zewnętrznego a niszczy je wysoka temperatura rzędu 100 stopni. Gruźlica kiedyś była jedną z najważniejszych chorób z jaką musiał mierzyć się człowiek. Wprowadzenie jednak bardzo drastycznego programu zwalczania tej choroby znacznie zmniejszyło liczbę jej przypadków choć całkowicie nie wyeliminowało do dziś. Obecnie nawet notuje się niepokojący wzrost zachorowań spowodowany migracją ze wschodu oraz zaniechaniem przez niektórych rodziców obowiązkowych szczepień profilaktycznych dzieci. Psy zakażają się gruźlicą od innych psów, ludzi lub poprzez spożywanie niepasteryzowanego mleka pochodzącego od chorych krów. Gruźlica u psów rozwija się skrycie i przebiega wśród mało charakterystycznych objawów klinicznych co dodatkowo utrudnia rozpoznanie. Objawy gruźlicy u psa: pies staje się apatyczny, mniej żywotny, mało ruchliwy, szybciej się męczy, chudnięcie, gorączka. Może też występować silną duszność, gdyż zmiany rozwijają się w płucach. Silnie reakcyjnie powiększone węzły chłonne wywołują odruch suchego kaszlu. Możemy też mieć gruźlicę przewodu pokarmowego . Objawy gruźlicy przewodu pokarmowego u psa: biegunka, wymioty, żółtaczka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Z uwagi na późne z reguły rozpoznanie oraz nieskuteczność antybiotyków w zaawansowanych postaciach rokowanie jest niepomyślne i kończy się eutanazją. Dodatkowo taki prątkujący pies stanowi ogromne zagrożenie dla zdrowia swego pana. Z gruźlicą naprawdę żartów nie ma i warto zrobić wszystko aby się nią nie zakazić, tym bardziej że samo leczenie u człowieka jest długie i obciążające. Leptospiroza u psa Ważną i groźną chorobą odzwierzęca jest też leptospiroza wywoływana przez bakterie z rodzaju Leptospira. Często dotyka ona niestety psowate i może przebiegać wśród objawów mocznicy lub żółtaczki ale też subklinicznie nie dając specjalnych objawów chorobowych. Leptospiroza, obraz mikroskopowy | źródło: wikipedia Człowiek najczęściej choruje na leptospirozę po kontakcie z moczem zakażonych zwierząt. Najbardziej narażeni na leptospirozę są pracownicy: kanalizacji, melioracji, zwierzętarni, rolnicy. Wprawdzie infekcje człowieka od psa zdarzają się rzadko ale uważać trzeba szczególnie przy kontakcie z moczem podejrzanych psów. Wówczas wszelkie czynności warto dla swego bezpieczeństwa wykonywać w rękawiczkach ochronnych. Objawy leptospirozy: wysoka gorączka, dreszcze, ból głowy, mięśni i stawów, rumień skóry, wysypka, przekrwienie spojówek i błony śluzowej gardła. Z chwilą zaniknięcia krętków we krwi objawy choroby ustępują by po jakimś czasie powrócić jako wzrost gorączki oraz zmiany zapalne w narządach (wątroba, nerki, opony mózgowe, serce i płuca). Możliwe powikłania leptospirozy: uszkodzenie wątroby i nerek, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie płuc, zapalenie naczyń krwionośnych, ostra niewydolność oddechowa. Widzimy więc jak poważne konsekwencje mogą wynikać z obecności leptospirozy. Jersionioza Jersinioza jest chorobą powodowaną przez bakterie Yersinia enterocolitica i Yersinia pseudotuberculosis należące do rodziny Enterobacteriacea. U psów możemy mieć bezobjawowe wydalanie ich z kałem co powoduje, że człowiek zupełnie nie jest świadomy zagrożenia. Psy najczęściej zakażają się jedząc surową nie poddaną obróbce termicznej wieprzowinę. U ludzi najpopularniejsze objawy chorobowe związane są z przewodem pokarmowym. Objawy jersiniozy u ludzi: biegunka, wymioty, ból brzucha, gorączką. Najwięcej zakażeń notuje się w chłodnych porach roku czyli jesienią i zimą. Najbardziej narażone są na nią dzieci. Choć większość przypadków zakażenia jersinią przebiega łagodnie, może ona również dawać powikłania. Powikłania jersiniozy u ludzi: rumień guzowaty, wysypka, bakteriemia, posocznica, ropień wątroby, ropień śledziony. Kampylobakterioza Kampylobakterioza z kolei jest schorzeniem powodowanych przez bakterie z rodzaju Campylobacter, które są naturalnym składnikiem flory jelitowej psowatych. Psy najczęściej nie wykazują więc objawów chorobowych czyli występuje u nich bezobjawowy przebieg. Klinicznie zdrowe psy mogą wydalać do środowiska C. jejuni, C. coli czy C. upsaliensis, szczególnie żyjąc w skupiskach czy w złych warunkach higienicznych. U ludzi kampylobakterioza jest zoonozą powodującą ostre zatrucia pokarmowe szczególnie dotyczące dzieci i osób starszych. Objawy kampylobakteriozy u ludzi: silne wymioty, biegunka, osłabienie, gorączka. Ważna jest profilaktyka polegająca na myciu rąk po zabawie z psami, nie jedzeniu brudnych owoców i warzyw co może nas skutecznie uchronić przed zachorowaniem. Pastereloza Pastereloza jest z kolei chorobą bakteryjną powodowaną przez bakterie Pasteurella multocida, która to stanowi w dużej części przypadków naturalny składnik flory bakteryjnej jamy ustnej psowatych. Do rozwoju choroby u ludzi może dochodzić w sytuacji pogryzienia człowieka lub polizania uszkodzonej skóry co może skutkować rozwojem ropni. Niezwykle istotne jest więc jak najszybsze umycie rany i miejsca pogryzienia ciepła wodą z mydłem oraz nie tamowanie przedwcześnie krwawienia, które oczyszcza ranę wypłukując z niej mikroorganizmy. Każde też ugryzienie dla swego bezpieczeństwa lepiej pokazać lekarzowi medycyny. Salmonelloza u psa Doskonale wszystkim znana, przynajmniej ze słyszenia jest salmonelloza. Objawy salmonellozy u psa: zapalenie żołądka i jelit, gorączka, posmutnienie, apatia, odwodnienie, wymioty, silne osłabienie. Może też wywoływać ronienia ciężarnych suk czy posocznicę prowadzącą do wstrząsu i śmierci. Salmonella | źródło: wikipedia Właściciel chorego psa powinien być świadomy, że salmonelloza jest zoonozą choć zagrożenie nie wydaje się duże (jedynie mniej niż 0,5 % psów ma bakterie w kale). Bezobjawowi nosiciele wydalający salmonelle czynią to okresowo i w małej ilości (średnio 80 bakterii w 1 g kału) stąd aby doszło do zakażenia musimy dopuścić się naprawdę straszliwych zaniedbań higienicznych. Szczególnie uważać powinny za to osoby starsze, dzieci, pacjenci po przeszczepach czy w stanie immunosupresji. Choroby grzybicze od psa Grzybica od psa” src=”https://cowsierscipiszczy. Pl/wp-content/uploads/2016/09/czynniki-sprzyjajace-zakazeniu-grzybica. Jpg” alt=”grzybica od psa” width=”1200″ height=”800″ longdesc=”https://cowsierscipiszczy. Pl? Longdesc=1753&referrer=7841″ data-wp-pid=”1753″ /> grzybica od psa Z całą pewnością za to zagrożenie dla ludzi stwarzają psy chorujące na grzybice skórne powodowane przez dermatofity. Są to złożone, wielokomórkowe twory rozwijające się w skórze psowatych. Do swego rozwoju wykorzystują keratynę obecną we włosach, pazurach czy naskórku. Najczęstszym z nich jest bez wątpienia Microsporum canis wywołujący chorobę zwaną mikrosporozą zwaną też grzybicą drobnozarodnikową. Patogen ten jest grzybem zoofilnym, antropofilnym co rodzi zagrożenie dla ludzi szczególnie ze strony bezobjawowych nosicieli. Grzyb może się namnażać na psie i wydalać do otoczenia nie dając przy tym żadnych objawów klinicznych. Zwierzęta mogą też być biernie przenosić na swoim futrze zarodniki grzybów. Dermatofity szerzą się z reguły poprzez kontakt bezpośredni, podczas zabaw, walk, wystaw, krycia czy w trakcie pobytu w hotelach dla psów i schroniskach. Zarodniki grzybów cechują się również ogromną żywotnością i w złuszczonym naskórku czy na wpadniętych włosach mogą przeżyć kilkanaście miesięcy. Pamiętajmy o tym w kontekście miejsc w naszych domach gdzie przebywają zwierzęta a więc dywanach, legowiskach, posłaniach meble, które to mogą być znacznie skażone zarodnikami. Dermatofitoza powodowana przez mikrosporom canis powoduje zmiany skórne objawiające się przerzedzeniem włosa i wyłysieniami. Grzybica ta może objawiać się zarówno na skórze gładkiej jak i na owłosionej części ciała (głowa). Skóra chorych zwierząt wygląda jakby była pokryta szarym nalotem (popiołem) lub łupieżem. Zmianom dermatologicznym może niekiedy towarzyszyć świąd skóry. Charakterystycznym objawem grzybicy są pojedyncze lub mnogie okrągłe ale też owalne ogniska różnej wielkości z ułamanymi włosami, pokryte drobno łuszczącym się naskórkiem. Grzybica od psa u człowieka Objawów ogólnych za to z reguły nie ma. Dermatofitoza łatwo przenosi się z psów na ludzi i jest często notowaną chorobą szczególnie dzieci i młodzieży lub osób o obniżonej odporności. Inne choroby grzybicze takie jak aspergiloza, histoplazmoza, raczej nie stanowią zagrożenie dla ludzi i nie zakazimy się nimi od zwierząt. Choroby, którymi człowiek może zarazić psa Choroby, którymi człowiek może zarazić psa Dotychczas pisałem o chorobach stanowiących zagrożenie dla człowieka pochodzących od psa ale czy jesteśmy świadomi, że również my ludzie stanowimy zagrożenie dla naszego pupila? Myślę, że choć w kilku zdaniach ale warto znać potencjalne zagrożenie a przede wszystkim mieć świadomość, że ludzie też stanowią zagrożenie dla psów a nie tylko odwrotnie. Dużo pisze się o gronkowcach szczególnie złocistych i niejednokrotnie opornych na wiele powszechnie stosowanych antybiotyków. Są one często powodem trudno leczących się zakażeń szpitalnych i ropnych chorób wielu układów i narządów. Chory człowiek lub nosiciel może stanowić zagrożenie dla swego psa o czym powinno się pamiętać. gronkowiec | źródło: wikipedia Podobnie sprawa wygląda z paciorkowcami będącymi często przyczyną choćby nękających dzieci i młodzież angin czyli ropnych stanów zapalnych gardła i migdałków. Otóż możemy nimi zakazić również naszego psiaka. Starajmy się więc w trakcie trwania choroby raczej ograniczać nasz kontakt z psem aby później nie trzeba było go leczyć na podobne objawy co nas. Chory, prątkujący a więc wydalający zarazki do otoczenia człowiek może też stanowić śmiertelne zagrożenie dla żyjącego z nim w jednym domostwie psa. Podobnie rzecz się ma z salmonellozą. Niektóre zarazki wywołujące grypę lub podobnie przebiegające infekcje też mogą przenieść się na psa. Często też to my ludzie, nie do końca nawet będąc tego świadomym stanowimy źródło choroby dla psa a nie odwrotnie. Doskonałym tego przykładem może być giardioza czyli wspominana wcześniej choroba pierwotniacza. Możemy być bowiem bezobjawowo zarażeni i nawet nie wiedzieć, że wydalamy oocyty w kale, które zarażają nasze psy. Niejednokrotnie grzybicą też możemy zarazić naszych podopiecznych. Podsumowanie Profilaktyka jest ważna, ponieważ człowiek również może zarazić psa W artykule poruszyłem bardzo obszerny a zarazem ważny temat jakim są zoonozy czyli choroby jakimi możemy się zarazić, zakazić od naszego pupila. Zarówno bowiem psy jak i my ludzie jesteśmy ssakami, żyjemy wspólnie w tych samych miejscach i wcale wiele w sensie biologicznym nas nie różni. Nie dziwmy się więc, że te same patogeny nas atakują i podobne choroby dotykają. Ważne aby być tego w pełni świadomym oraz robić wszystko co możliwe aby przed nimi się uchronić. W wielu bowiem przypadkach niewiele trzeba aby nie zachorować. Wystarczy zachowywać podstawowe zasady higieny, stosować profilaktykę u naszych psich przyjaciół, czy unikać ewidentnych sytuacji zagrożeń aby skutecznie ochronić się przed chorobą. Doskonałym tego przykładem są miliony szczęśliwych posiadaczy psów, który czerpiąc radość z kontaktu ze zwierzęciem nigdy na nic nie zachorowali. Bo to, że dany patogen jest potencjalnie niebezpieczny dla psów wcale nie oznacza, iż musi u nich zawsze występować. Nie bójmy się więc naszych zwierząt domowych a te nieznane, troszkę dziko żyjące traktujmy z rezerwą co z całą pewnością uchroni nas przed niejedną zoonozą. Czym można zarazić się od psa? Powszechnie znanymi chorobami, takimi jak wścieklizna czy świerzb, lub mniej znanymi chorobami pasożytniczymi: giardiozą czy toksokarozą. Szczególnie niebezpieczne są te ostatnie, ponieważ psy bardzo często są nosicielami tych trudnych do leczenia chorób odzwierzęcych. Sprawdź, jakie choroby przenoszą psy i jak uchronić się przed zakażeniem. Spis treściCZYM MOŻNA ZARAZIĆ SIĘ OD PSA? JAKIE CHOROBY PRZENOSZĄ PSY? Jakie choroby odzwierzęce przenoszą psy? Jak się przed nimi chronić? Od psa można zarazić się chorobami pasożytniczymi czy chorobami skóry. Wiele z nich przez weterynarzy czy parazytologów (lekarzy zajmujących się chorobami pasożytniczymi) jest nazywanych "chorobami brudnych rąk". Dlatego człowiek może stać się ofiarą tych chorób, jeśli nie zastosuje się do podstawowych zasad higieny w kontakcie z psem. Aby uniknąć zakażenia, wystarczy myć ręce po zabawie z pupilem i unikać sytuacji, w których pies może polizać nas po twarzy lub rękach. Ważne są też okresowe szczepienia zwierzęcia. CZYM MOŻNA ZARAZIĆ SIĘ OD PSA? JAKIE CHOROBY PRZENOSZĄ PSY? Toksokaroza Jest to bardzo trudna do wyleczenia choroba pasożytnicza, wywoływana przez nicienie Toxocara canis (glistę psią). Do zakażenia dochodzi nie tylko w wyniku kontaktu z psimi odchami (gdzie może znajdować się ponad 200 tys. jaj), lecz także podczas zabawy z pupilem. Jaja pasożyta są małe i lepkie, dlatego łatwo przyczepiają się do futra psa. Glista psia staje się inwazyjna dopiero po upływie 6 - 15 dni od wydalenia z przewodu pokarmowego psa, dlatego sprzątając świeże odchody psa, bardzo trudno się zarazić. Jednak przebywające w glebie jaja mogą zachowywać zdolność do zarażenia nawet przez kilka lat, dlatego toksokarozą można się zarazić także poprzez kontakt z zakażoną ziemią. Po dostaniu się do organizmu człowieka, jaja przekształcają się w larwy, które bytują w różnych narządach wewnętrznych: nerkach, wątrobie, a nawet mózgu, co może skończyć się śmiercią. Zespół larwy wędrującej trzewnej najczęściej objawia się bólami głowy, drgawkami, bólami brzucha, wysypką, gorączką i, w zależności od tego, gdzie zagnieździł się pasożyt, powiększeniem śledziony, wątroby, bólem oka, nagłymi zmianami w zachowaniu (ulokowanie w mózgu). Pomimo mechanizmów obronnych żywiciela, pasożyty mogą przeżyć w organizmie człowieka, tj. zachować zdolność do dalszych wędrówek, nawet przez 10 lat! Aby uniknąć kontaktu z inwazyjnymi jajami, należy przestrzegać podstawowych zasad higieny. Należy także pilnować dzieci, które mają w zwyczaju zjadać piasek lub ziemię (tzw. geofagia). Najlepiej przebywać z nimi na ogrodzonych placach zabaw czy piaskownicach. Szczenięta należy szczepić u weterynarza (podawanie leku należy rozpocząć, gdy ukończą one 2. tydzień życia). Bąblowica Bąblowica to rodzaj tasiemczycy powodowanej przez tasiemca bąblowcowego jednojamowego (Echinococcus granulosus) lub rzadziej tasiemca wielojamowego (Echinococcus multilocularis). Dojrzałe larwy (bąble), podobnie jak larwy wywołujące toksoplazmozę, po dostaniu się do organizmu człowieka bytują w wielu narządach, np. w wątrobie czy nerkach. Larwy są osłonięte grubą osłonką, w której znajduje się płyn. W przypadku pęknięcia, może dojść do krwotoku wewnętrznego. Człowiek może zarazić się tasiemcem bąblowcowym poprzez połknięcie jaj znajdujących się w kale i moczu psów. Bąblowiec przez wiele lat nie daje żadnych objawów, tylko rośnie, osiągając niekiedy 30 cm średnicy. Rozwijające się po kilku miesiącach, a nawet latach, od zakażenia objawy są głównie wynikiem ucisku rosnącej larwy na tkanki i podobne są do wolno rosnącego guza nowotworowego. Mogą to być, w zależności od lokalizacji larwy, żółtaczka (wątroba), krwiomoczem, zaburzeniami czynności nerek (nerki), krwioplucie, kaszel, duszność (płuca), zaburzenia psychiczne (mózg). Aby uniknąć zakażenia, należy przestrzegać zasad higieny (często myć ręce, prać w wysokiej temperaturze rzeczy, z którymi miał kontakt pies, itp.). Giardioza Jest to choroba pasożytnicza wywoływana przez pierwotniaki z gatunku Giardia intestinalis (wiciowce). Pasożyty zazwyczaj atakują młode psy, u których choroba objawia się wymiotami, cuchnącymi zielono-brązowymi biegunkami. U człowieka do zakażenia może dojść w wyniku kontaktu z odchodami zakażonego psa. U dorosłych i dzieci objawy zakażenia przypominają objawy zatrucia pokarmowego (nudności, brak apetytu, gwałtowne, wodniste, sfermentowane stolce, niewielka gorączka). U dzieci choroba dodatkowo doprowadza do zaburzenia trawienia tłuszczów i węglowodanów, co w połączeniu z odwodnieniem może skutkować niedożywieniem organizmu. Jak uchronić się przed pasożytem? Należy przestrzegać podstawowych zasad higieny i chronić żywność i wodę przed zanieczyszczeniem odchodami zwierzęcymi. Cysty G. intestinalis są oporne na działanie większości środków dezynfekcyjnych, m. in. na chlorowanie wody. Czy można zarazić się toksoplazmozą od psa? Spośród wszystkich zwierząt domowych, tylko koty są żywicielami ostatecznymi pasożyta wywołującego toksoplazmozę (głównym źródłem zarażenia kotów są pierwotniaki występujące w mięsie upolowanych gryzoni). W związku z tym tylko od nich można zarazić się tą groźną dla kobiet w ciąży chorobą. W związku z tym psy, nawet te chore, nie są źródłem zakażenia toksoplazmozą i nie stanowią zagrożenia dla człowieka. Jak przekonują weterynarze - aby zarazić się toksoplazmozą do psa, należałoby go zjeść na surowo. Tasiemiec psi Tasiemiec psi jest wywoływany przez pasożyta zwanego Dipylidium caninum. Większość infekcji jest bezobjawowa, jednak niekiedy psy zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd w okolicy odbytu. Do zakażenia najczęściej dochodzi u dzieci, które po zabawie z zarażonymi psami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą do ust zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty. Objawy zakażenia są bardzo podobne do objawów zakażenia np. tasiemcem uzbrojonym. Jak zapobiec zakażeniu? Należy unikać sytuacji, w których pies może polizać językiem twarz lub ręce człowieka, ponieważ jaja tasiemca są znajdywane także w okolicy odbytu psa (który ten często liże). Jaja znajdują się także w kale psa, jak również na powierzchniach, które pies dotykał odbytem (głównie podłoga). Leptospiroza (choroba Stuttgarcka, choroba Weila) Leptospiroza to choroba odzwierzęca wywoływana przez kilka rodzajów krętek z gatunku L. interrogans. Człowiek może zarazić się od psa krętkami z gatunku L. canicola (które wywołują chorobę stuttgarcką) lub np. z gatunku L. interrogans, które są odpowiedzialne za powstanie tzw. zespołu Weila. Człowiek może się zarazić tą chorobą poprzez kontakt jedynie z moczem zakażonego psa. Krętki dostają się do organizmu człowieka poprzez uszkodzoną skórę oraz błony śluzowe. W trakcie infekcji atakowanych jest wiele narządów, najczęściej wątroba, nerki i układ nerwowy. W przypadku choroby Stuttgarcka, bakterie L. canicola umiejscawiają się w nerkach. Typowe objawy zakażenia to zwiększone pragnienie, wymioty, krwiomocz oraz biegunka ze skrzepem krwi. W przypadku zespołu Weila, bakterie L. interrogans umiejscawiają się w wątrobie, powodując żółtaczkę zakaźną. Aby uchronić się przed zakażeniem, należy przestrzegać zasad higieny i pamiętać o szczepieniach ochronnych psa. Świerzbowiec psi Świerzbowiec psi to pasożyt należący do rodziny roztoczy. Świerzbowiec psi żywi się komórkami skóry i rozmnaża się na jej powierzchni. dlatego u zarażonego psa choroba objawia się owalnymi plackowatymi przerzedzeniami włosa. Świerzbowiec łatwo się przenosi z psy na ludzi, nie tylko poprzez bezpośredni kontakt, lecz także drogą pośrednią przez np. odzież. U człowieka objawami świerzbu są: wysypka, która mocno swędzi. Powikłaniem choroby może być także grzybica (następstwo zmniejszenia funkcji ochronnych skóry). U małych dzieci lub alergików objawy świerzbu dość łatwo pomylić z uczuleniem. Aby uniknąć zakażenia, należy obserwować furto psa, a także często myć ręce i prać w wysokiej temperaturze ubrania/bieliznę/pościel. Dermatofitoza Dermatofitoza to choroba grzybicza skóry wywoływana przez trzy grupy grzybów (Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton), które odżywiają się zawartą w naskórku człowieka keratyną. Do zakażenia może dojść poprzez bezpośredni kontakt ze zwierzęciem (np. głaskając psa). Objawami choroby jest swędząca i zaczerwieniona skóra, na której występują grudki i pęcherzyki ze strupami. Zajęte mogą być też paznokcie i skóra głowy. Jak nie dopuścić do zakażenia? Należy unikać bezdomnych psów i innych zwierząt, które mogą przenosić grzybicę i regularnie obserwować futro swojego pupila. Wścieklizna Wścieklizna to obecnie najgroźniejsza choroba odzwierzęca, ponieważ atakuje ośrodkowy układ nerwowy i może doprowadzić do śmierci. Do zakażenia u człowieka dochodzi w wyniku ugryzieniu przez chore zwierzę lub przez zanieczyszczenie jego rany śliną. Jedną z metod uchronienia się przed tą chorobą jest podanie szczepionki przeciwko wściekliźnie. SPRAWDŹ >> Wścieklizna - jak się bronić przed tą chorobą odzwierzęcą? Psy nie zapadają na chorobę spowodowaną przez koronawirusa SARS-CoV-2. Wirus ten nie ma zdolności przenikania do wnętrza komórek ciała czworonogów i namnażania się tam. Dlatego w dobie epidemii psy pozostają dla człowieka bezpiecznymi towarzyszami. Należy jednak zachować pewne środki ostrożności. Psy mogą cierpieć na choroby powodowane przez koronawirusy. Te stanowią bardzo dużą, zróżnicowaną grupę patogenów, znanych na długo przed epidemią COVID-19, która wybuchła w grudniu 2019 w Chinach. Psi koronawirus może atakować jelita lub drogi oddechowe zwierzęcia, powodując łagodne objawy. Jest to jednak zupełnie inny typ wirusa niż SARS-CoV-2. Zgodnie z opinią Światowej Organizacji Zdrowia, potwierdzoną przez inne autorytety w dziedzinie zdrowia publicznego, nie ma żadnych dowodów na to, by psy mogły zachorować na COVID-19 i stanowić potencjalne źródło zakażenia dla ludzi. Czy pies może zarazić się koronawirusem? Patogen powodujący COVID-19 jest specyficznym typem koronawirusa, który może powodować intensywne objawy chorobowe (dotyczące głównie układu oddechowego) wyłącznie u ludzi. Pies mający kontakt z osobą zakażoną koronawirusem SARS-CoV-2 nie może się od niej zarazić. Jego DNA jest na tyle odmienne od ludzkiego, że wirus nie potrafi go wykorzystać do namnażania się w komórkach ciała mediach społecznościowych można znaleźć wiele fałszywych informacji na temat przenoszenia koronawirusa SARS-CoV-2 przez psy. Nie należy im wierzyć ani tym bardziej ulegać nieuczciwym praktykom stosowanym przez osoby czerpiące korzyści z faktu, że ludzie są skłonni podjąć wszelkie działania, które uchronią ich przed epidemią. Nie ma potrzeby kupowania drogich środków ograniczających niebezpieczeństwo zarażenia się koronawirusem od zwierząt domowych, ponieważ takie zagrożenie praktycznie nie istnieje. By uniknąć zachorowania, należy w kontakcie z psami zachować zdrowy rozsądek i podstawowe zasady higieny. Czy można zarazić się koronawirusem od swojego psa? Zdrowe osoby nie powinny obawiać się zarażenia COVID-19 od swoich pupili, ponieważ u psów nie rozwija się ta choroba. Warto jednak zachować pewne środki ostrożności. Nie należy pozwalać zwierzęciu na całkowicie swobodne poruszanie się podczas spaceru, w szczególności unikając jego kontaktu z obcymi osobami, których stan zdrowia jest nieznany. Po pogłaskaniu psa, który przebywał poza domem, trzeba starannie umyć ręce wodą z mydłem. Dlaczego zaleca się takie środki ostrożności?W sprzyjających warunkach koronawirus SARS-CoV-2 może przeżyć kilkadziesiąt minut poza organizmem człowieka. Jeśli pies będzie miał bezpośredni kontakt z osobą zakażoną (np. będzie przebywał w pomieszczeniu, w którym chory kicha), na jego sierści lub błonach śluzowych może znaleźć się niewielka liczba wirusów. Okres przeżycia SARS-CoV-2 w takich warunkach nie przekracza 30–40 minut. Po tym czasie kontakt z czworonogiem jest dla zdrowego człowieka całkowicie bezpieczny. Czy pies może przebywać w towarzystwie osoby chorej? Choć psy nie chorują na COVID-19, często są nosicielami innych, charakterystycznych dla swojego gatunku drobnoustrojów. Dla zdrowego człowieka zwykle nie są one groźne. Jednak obniżenie odporności spowodowane infekcją koronawirusem może sprawić, że reakcja organizmu na patogen pochodzący od psa będzie słabsza. W efekcie dochodzi czasem do wtórnego zakażenia, co zwiększa zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka cierpiącego na COVID-19. W związku z tym osoby zarażone koronawirusem SARS-CoV-2 powinny rozważyć przekazanie swojego pupila pod dobrą opiekę na czas walki z chorobą. Zobacz również: Czy światowa epidemia dotyczy kotów? Anna Dobroń Milena Kostrubiec Komentarze Nie znaleziono żadnych opinii Odpowiedzi EKSPERTClementine odpowiedział(a) o 20:06 Zależy. Większość "psich" wirusów i bakterii nie działa na ludzi, ale są wyjątki, np. wścieklizna. Tak, człowiek może zarazić się wścieklizną. Ale ,,psie choroby" typu nosówka, nie występuje u ludzi, więc zależy. Jeśli chodzi o to czy pies może zarazić się od człowieka - tak. Może się szybko zarazić, natomiast pies człowieka nie zarazi. blocked odpowiedział(a) o 19:03 EKSPERTAll Rekin odpowiedział(a) o 21:21 Można się z psem wzajemnie pozarażać różnymi chorobami. Na szczęście dla obu gatunków nie jest tego dużo. Np. wścieklizna i choroby pasożytnicze, to te najbardziej znane. da sie w obie strony. Zazwyczaj nic sie nie dzieje ale jak pies ma slaba odpornosc, np po antybiotyku, to moze sie zarazic np anginą, katarem i innymi takimi 'prostymi' chorobami, zapalenie gardla (chociaz nie wiem czy tym sie w ogole zaraza)U czowieka jest tak samo, ale mowie, nie jest to częste EKSPERTDeliya odpowiedział(a) o 21:26 Niektórymi chorobami tak, ale nosówki mieć nie będziesz :D Świerzbem możesz się zarazić, wścieklizną, przeziębieniem kiedyś kota zaraziłam, ale nie wiem jak i czy to był zbieg okoliczności. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub

czy pies moze sie zarazic od kota